21 Kas 2014

Medeniyetleşmiş insan kusturuyor beni


Medeniyet, doğadan daha vahşi ve acımasız. Doğa dediğin asıl yuvamız değil mi zaten? Herkesin bir yeri olan. Yemeğini, suyunu, huzuru veren.

Medeniyet kuracağız diye içine ettik oysa.

Medeniyet öyle mi oysa! Üzerine çöktükçe çöken, karanlığı bitmeyen lanet bir şey. Attığın her adımı gözetliyor. Her şeye hesap vermen gerekiyor. Yargılıyor. Kimi yargılamadan hesabını kesiyor. Yeri geliyor götündeki donunu bile alıyor.

Birileri fazla fazla doyarken birileri bir kaşık bile bulamıyor.

Metropol sokaklarında yalnız dolanırken başına ne gelir bilinmez. Medeniyet acımasızdır çünkü. Yer yer ama hiç yememişçesine açtır.

Belki de bu yüzden uyum sağlayamıyorum hiçbir zaman.

Medeniyetleşmiş insan kusturuyor beni. Ya da "mükemmel" insan. Kovuluyorum her girdiğim işten. Anlaşamıyorum hayatla bir türlü.

***

Hayatını kapitalist sistem çarkı içinde idame ettiren herkes ölümlüdür. Kendi varoluşunu keşfetmeye, hayatı anlama çalışanlar ise ölümsüzdür. Çünkü bu kişiler deneyimlerini, aşklarını, tutkunlarını, nefretlerini bir şekilde; müzik, resim, yazı gibi sanatsal oluşumlarla dışa vururlar. Bu da bunları ölümsüz yapar. İsteseler de istemeseler de. En kötü arkadaşlarının sanatının bir parçasında can bulurlar.

FOLLOW ON

Yorum Gönder